Imperfectie & Kwetsbaarheid

Laten we kinderen het goede voorbeeld geven
 in imperfectie
& kwetsbaarheid,

in jezelf mogen zijn en mogen twijfelen,
in 'gewoon ook maar een mens zijn'

 

 

We willen vaak niets lievers dan dat kinderen zichzelf mogen zijn, dat ze het niet perfect hoeven doen en dat ze fouten maken en mogen leren. We kunnen nog zo vaak tegen ze zeggen, maar je kunt je afvragen hoe sterk die woorden nog overkomen als we regelmatig een ander voorbeeld geven. Want voor onszelf als volwassenen zijn we vaak een stuk strenger en willen we graag alles perfect doen. Als we dan al twijfelen of het even niet weten, vinden we het vaak lastig om dat te laten merken, om ons kwetsbaar op te stellen of om hulp te vragen. 

 

Geven we op deze manier niet juist het idee dat je als volwassene alles moet weten en het perfect moet kunnen? Dat als je wilt opgroeien en volwassen wilt worden, of als je net zoals je grote voorbeelden (die we toch bewust of onbewust voor kinderen vaak zijn) wilt worden, je het perfect moet kunnen doen en het altijd maar moet weten?

 

Je kunt het nog zo vaak zeggen, maar er gaat niks boven het goede voorbeeld. Het is helemaal oké om kinderen te laten zien dat wij het soms ook niet weten, dat we ook wel eens twijfelen of iets stoms doen en daarvan leren: dat ook - of zelfs- wij niet perfect zijn.

 

Kinderen hebben geen behoefte aan 'perfecte' voorbeelden, maar aan liefdevolle en oprechte voorbeelden, die laten zien waar het allemaal écht om draait en wat echt belangrijk is. Laten we ons bewust blijven van de voorbeeldfunctie die we hebben, en doen wat we zeggen en denken. Naast dat een krachtig voorbeeld vaak sterk is dan die vele woorden, voelen kinderen namelijk vaak dondersgoed incongruentie tussen je gedrag en gevoel aan.

 

Laten zien dat ook jij weleens twijfelt, maakt jou allemaal geen minder goede ouder of opvoeder. Nee, het maakt je een mens - en nog steeds een hele mooie en geweldige. En bovendien een dapper en sterker - twijfelen doen we namelijk allemaal wel eens - ja, echt waar, ook die ouder die het allemaal zo goed lijkt te weten of die pedagogisch expert die ervoor is opgeleid - maar het durven toegeven, om hulp vragen of kwetsbaar zijn - durft dan weer niet iedereen. Wie dat wel durft te doen zal pas echt de kracht daarvan ervaren en een voorbeeld kunnen zijn. Niet alleen in de kracht van verbinding en samen sterk staan (it takes a village to raise a child), maar ook zeker de kracht van kwetsbaarheid (zonder wrijving geen glans). 

 

Dus laten we als volwassenen vaker het goede voorbeeld geven in imperfectie & kwetsbaarheid, in mogen twijfelen en echt jezelf durven zijn; in 'gewoon' ook maar een mens zijn...