Huilen

en waarom ze dat soms misschien gewoon even nodig hebben

 

Op alle mogelijke manieren proberen we kindjes vaak zo snel mogelijk te laten stoppen met huilen.

We zien ze niet graag huilen en met alle liefde willen we alles doen om ze zo snel mogelijk te laten ophouden.

 

Afleiden, aan het lachen maken, wiegen, voeden…we zouden er zelfs voor op ons hoofd voor gaan staan als dat zou werken. Soms tot in frustratie of hopeloosheid aan toe.  Alles om je kindje zo min mogelijk te laten huilen.

 

Logisch zou je zeggen. We je wilt je kindje toch gewoon graag gelukkig zien?

 

Zeker!

 

Maar wat nou als dat huilen kinderen soms juist kan helpen. Als kinderen het eigenlijk gewoon even nodig hebben om soms te huilen.

 

Omdat het hen helpt de dag en stressvolle gebeurtenissen te verwerken; het hen helpt om te gaan met al die prikkels die ze dagelijks ervaren. En het ze helpt emoties te reguleren en nog zoveel meer.

Waardoor ze nog gelukkiger worden en te blijven.

 

Hoe goed en geweldig je het ook doet, hoe veel liefde je ook geeft en hoe goed je ook je best doet; het zal je als ouder niet gaan lukken je kind tegen alle mogelijke stressvolle prikkels of ervaringen te beschermen. 

 

En dat hoeft ook niet! 

 

Niet alleen omdat je het jezelf onmogelijk zou maken en waarschijnlijk juist gestrest zou raken van alles wat je daar continu voor zou moeten doen. 

Maar ook omdat een kind helemaal geen perfecte ouder nodig heeft, dat mag je gaan loslaten.

 

Je kind zal hoe dan ook, net zoals wij een mate van stressvolle (prikkels) ervaren - die hem of haar voorbereiden op de rest van het leven, die hem al onderdeel laten zijn van deze wereld - dat is helemaal oké…

Zolang je kind ook regelmatig de ruimte krijgt om stress, emoties en andere prikkels te verwerken - dat zouden we onszelf als volwassen trouwens ook meer mogen gunnen-

 

Belangrijk is dat ze dit niet alleen hoeven doen, maar dat ze hierbij begeleid worden door jou als ouder en andere die ze vertrouwen om hen heen.

Niet alleen hoeven (uit)huilen, maar op liefdevolle wijze en in jouw armen de ruimte krijgen om te huilen. Zonder direct afgeleid te worden, maar mét veel liefde.

 

Natuurlijk is en blijft -vooral in de eerste jaren- huilen ook een belangrijk communicatiemiddel om aan te geven 

‘Ik heb honger, een natte luier, ik ben moe, ik mis mijn mama of het doet even pijn’

 

Maar waarschijnlijk zijn er ook van die momenten waarop je vaak gewoon even niet meer weet wat er aan de hand is en je maar op alle manieren die je kunt bedenken probeert je kind stil zo snel mogelijk stil te krijgen en af te leiden; omdat je het niet fijn vindt als hij of zij huilt. 

Op die momenten mag je soms misschien even wat minder streng zijn voor jezelf en bedenken dat huilen ook soms even oké kan zijn, dat je er ook daarin voor je kind kunt zijn, net zoals je dat soms bij een vriend of vriendin zou doen door een arm om de schouder te slaan.

 

Je kindje op zulke momenten eens te steunen of zelfs eventjes aan te moedigen en zo de ruimte te geven uit te huilen in jouw armen zou daarna zomaar zoveel rust kunnen brengen (voor allebei).

 

Misschien voelt het allemaal wel nog een beetje gek of spannend; Heb je geen idee hoe je dit dan precies zou moeten aanpakken en hoe dit kan werken bij jouw kindje. Weet dan dat je ook dit niet alleen hoeft te doen en ook hierin alle ruimte mag zijn om te twijfelen en om hulp te vragen. 

 

Ik denk graag met je mee! Stuur me gerust een berichtje als je even verder wilt sparren of ik op een andere manier iets voor je kan betekenen. 

 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀